مىباشد ، پس اگر از روى جهل يا فراموشى يا اضطرار يا اكراه آن را مخالفت كند نه حنثى هست و نه كفّاره‌اى . مسأله 14 - اگر متعلق قسم فعل باشد مانند نماز و روزه ، پس اگر وقتى براى آن معين كند همان متعين مىباشد و وفاى به آن ، اين است كه در وقتش آن را انجام دهد . و حنث آن ، انجام ندادن آن در آن وقت است ، اگر چه در وقت ديگرى آن را به جا بياورد . و اگر مطلق باشد وفاى به آن به اين است كه هر وقتى كه شد آن را ايجاد نمايد و لو يك مرتبه باشد و حنث آن به اين است كه به طور كلى آن را ترك نمايد . و تكرار و فوريّت و مبادرت ، واجب نيست و براى او تأخير و لو با اختيار ، تا زمانى كه به خاطر گمان پيدا شدن عجز يا پيدا شدن مرگ گمان فوت نمايد جايز است . و اگر متعلق آن ترك باشد ، مانند اينكه قسم بخورد كه مثلًا دخانيات استعمال نكند ، پس اگر آن را مقيّد به زمانى نمايد ، حنث آن به انجام آن در آن زمان مىباشد اگر چه يك بار باشد . و اگر مطلق بگذارد مقتضاى آن هميشه و مادام العمر مىباشد ؛ پس اگر در مدت عمرش و لو يك مرتبه آن را انجام دهد ، حنث تحقق پيدا مىكند . مسأله 15 - اگر محلوف عليه ، انجام كارى باشد مانند روزهء يك روز ، چه به زمانى مقيد باشد مانند يك روز از ماه شعبان يا مطلق باشد ، فقط يك حنث براى آن مىباشد در صورتى كه در آن وقت مشخص يا به طور مطلق ، آن را ترك نمايد . و همچنين است اگر محلوف عليه ترك كارى به طور مطلق باشد ، چه آن را به زمان مقيد كرده باشد يا نه ، پس وفاى آن به اين است كه در آن وقت مشخص يا به طور مطلق ، آن را ترك نمايد و حنث آن به واقع ساختن آن مىباشد ؛ و لو يك مرتبه ، بنا بر اين اگر آن را انجام دهد حنث نموده و قسم منحل مىشود . و اگر چند مرتبه آن را انجام دهد ، حنث آن فقط يك مرتبه مىباشد ، پس كفّاره تكرار نمىشود . و بنابر اقوى چنين است اگر قسم بخورد كه هر پنجشنبه روزه بگيرد يا قسم بخورد كه در هر جمعه دخانيات استعمال نكند ، پس اگر بيشتر از يك روز روزه را ترك نمايد يا بيشتر از يك جمعه ، دخانيات استعمال كند حنث و كفّاره تكرار نمىشود و قسم با همان مخالفت اولى منحل مىشود و احتياط خوب است . مسأله 16 - كفّارهء قسم ، آزاد كردن يك بنده يا اطعام ده مسكين يا پوشاندن آن‌ها است ؛